საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ცოტნე მირცხულავას წყალთა მეურნეობის ინსტიტუტი
 
Tsotne Mirtckhulava Water Management Institute of the Georgian Technical University
 

 

 

 

 

 

ინსტიტუტის განყოფილებები

 

 

 

ლაბორატორიები

დღეისათვის ინსტიტუტში ფუნქციონირებს:

  • ჰიდროტექნიკური ლაბორატორია

  • ჰიდრავლიკის ლაბორატორია

  • ღვარცოფების მოდელირების ლაბორატორია

  • მდინარეთა კალაპოტური პროცესების ლაბორატორია

  • სატუმბი სადგური

  • ზღვისა და ოკეანეების შტორმული მოდელირების ლაბორატორია

  • ნიადაგების ეროზიისა და წყლის რესურსების მართვის ლაბორატორი

გაგრძელება >>

 

 

 

საკვლევი პუნქტები

ინსტიტუტს ექვემდებარება

  • ალაზნის საცდელ-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 75 ჰა :

  • გორის საცდელ-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 5 ჰა

  • კოლხეთის საცდელ-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 0.5 ჰა

  • სამგორის საცდელ-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 5 ჰა

  • არახვეთის სამთო-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 0.5 ჰა

  • აფხაზეთის საცდელ-სამელიორაციო ეკოლოგიური პუნქტი - 0.5 ჰა

    იხილეთ >>

 

 

 

ისტორია

საქართველოს წყალთა მეურნეობის ინსტიტუტი ერთ-ერთი უძველესი სამეცნიერო-კვლევითი ორგანიზაციაა წყალთა მეურნეობისა და მელიორაციის დარგში არა მარტო საქართველოში, არამედ მთელ სამხრეთ კავკასიაში; იგი ჩამოყალიბდა 1925 წელს, ხოლო 1929 წელს ოფიციალურად იქნა რეგისტრირებული როგორც ამიერკავკასიის წყალთა მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1947 წლიდან კი ინსტიტუტის სახელწოდებაა საქართველოს ჰიდროტექნიკისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ამ ინსტიტუტის ბაზაზე ანალოგიური ორგანიზაციები ინსტიტუტების სახით მოგვიანებით შეიქმნა ჩვენი ფილიალების საფუძველზე აზერბაიჯანში და სომხეთში. 1992 წლამდე ინსტიტუტი იყო საკავშირო მელიორაციისა და წყალთა მეურნეობის სამინისტროს დაქვემდებარებაში. 1992 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ინსტიტუტი საქართველოს მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით შეყვანილ იქნა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დაქვემდებარებაში და მას ეწოდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წყალთა მეურნეობისა და საინჟინრო ეკოლოგიის ინსტიტუტი, რომელიც შემდგომ, საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 16 მარტის #58 დადგენილებით დაფუძნდა საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად და ეწოდა საქართველოს წყალთა მეურნეობის ინსტიტუტი, ხოლო საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 27 ივლისის #210 დადგენილების საფუძველზე მიმდინარე რეორგანიზაციის გამო ინსტიტუტი შევიდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დაქვემდებარებაში და ეწოდა აიპ საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის წყალთა მეურნეობის ინსტიტუტი.
ინსტიტუტში გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდნენ ან ასპირანტურის სრული კურსი გაიარეს გამოჩენილმა პიროვნებებმა: ალა მაგამედოვამ (შემდგომში დაღესტნის ტექნიკური უნივერსიტეტის პრორექტორი), თამაზ ჟორდანიამ (შემდგომში საქართველოს მშენებლობის მინისტრის მოადგილე), ლევან კიკნაძემ (შემდგომში საქართველოს მინისტრთა საბჭოს რეფერენტი), გურამ ვარშალომიძემ (შემდგომში აჭარის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე), მიხეილ კუზნეცოვმა (შემდგომში მოსკოვის მ. ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეროზიის კათედრის გამგე და რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი), ევსეი დოლიძემ (შემდგომში საქ. მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტის მმართველი), ზურაბ ერისთავმა (შემდგომში საქწყალმშენის ტრესტის მმართველი), სერგო გოცირიძემ (შემდგომში სამშენებლო ტრესტის მმართველი), როლანდ ჯგერენაიამ (შემდგომში აფხაზეთის ჰიდრომელიორაციული პუნქტის დირექტორი) და სხვ.
გარდა პუბლიკაციებისა, ინსტიტუტი მონაწილეობდა ისეთი მნიშვნელოვანი ნაპირდამცავი პროექტების განხორციელებაში, როგორიცაა: ჩრდილოეთ ციმბირის მდინარეების ჩამონადენის ნაწილის შუა აზიაში გადმოგდება, წყალსამეურნეო ობიექტები ალჟირში, სირიაში, კუბაში, ყაზახეთში, საბერძნეთში, კასპიის ზღვის 100 კმ-იანი სიგრძის ნაპირსამაგრი სამუშაოების დაპროექტება (1995-1998), რუსეთში (1981-1982). გასული საუკუნის 20-იან წლებში უშუალოდ ინსტიტუტის ლაბოარტორიებში დადგენილ იქნა საპროექტო პარამეტრები მინგეჩაურის კომპლექსის წყალსაცავისა და წყალშემტბორავი მიწის კაშხლისათვის; დაპროექტდა და განხორციელდა კოლხეთის დაჭაობებული ტერიტორიების ათვისება, ტირიფონის არხი და მასზე დაკიდებული ობიექტები, ზემო და ქვემო სამგორის სარწყავი სისტემები. ინსტიტუტი უშუალოდ ღებულობდა მონაწილეობას ზემო ალაზნის მაგისტრალური არხის პროექტის განხორციელებაში, ამ პროექტის პრინციპული საკითხების განხორციელებისას დაინერგა უამრავი სიახლე, მათ შორის მიწაყრილების მშენებლობა მაგისტრალური არხის ტრასაზე წყალში ჩაყრის ტექნოლოგიით. პრაქტიკა, რომელიც იქნა მიღებული 1965_1987 წლებში, გამოყენებულ იქნა საქართველოში 23 მიწის სამელიორაციო დანიშნულების კაშხლის მშენებლობისათვის. მათ შორის ისეთების, როგორიცაა: ალგეთის, ზონკარის, დალის მთის და ა. შ. გარდა გრუნტის წყალში ჩაყრის ტექნოლოგიით მიწის კაშხლების მშენებლობისა ინსტიტუტის მიერ დამუშავებულ იქნა პროექტი მოლექვისა (ჭიათურა მანგანეცის ნარჩენსაცავის კაშხალი) და მიმართული აფეთქებებით (კვაისას ცინკის ნარჩენსაცავის კაშხალი) მშენებლობისათვის. ინსტიტუტის მიერ განხორციელებულ იქნა მრავალი პროექტის ექსპერტიზა მიწის კაშხლების დეფორმაციისა (ალჟირის 5), ახალი კაშხლების მშენებლობისათვის (სირიის 2, აზერბაიჯანის 2). მდ. კოდორზე კალაპოტის ნაპირდამცავი ნაგებობები მდ. ალაზნის (თელავის რ-ნი) ნაპირდამცავი ნაგებობების დაპროექტება; ქ. ფოთთან მდ. რიონზე არსებული წყაგამყოფი კვანძის სარეაბილიტაციო საამშენებლო სამუშაოები; ბაქო_სუფსის ნავთობსადენის დერეფანში გარემოსდამცავი 75 ნაგებობა და სხვ.
თავისი არსებობის პერიოდში ინსტიტუტი ახორციელებდა და ამჟამადაც აგრძელებს მრავალმხრივ სამეცნიერო ურთიერთობებს და ერთობლივ კვლევებს ამერიკის შეერთებული შტატების, ჩეხეთის, უნგრეთის, პოლონეთის, ჩინეთის, ისრაელის, ავსტრიის, ჰოლანდიის, თურქეთის, გერმანიის, საბერძნეთის, იაპონიის, რუმინეთის, სირიის, კუბის, ერაყის, ბულგარეთის სხვადასხვა სამეცნიერო, საპროექტო, სამშენებლო ორგანიზაციებთან და უნივერსიტეტებთან.